Een abonnement op Management en Consulting geeft u vrije toegang tot alle publicaties in onze bibliotheek
| Floor Basten | Orléon |
Niet iedereen kan als een Diogenes publiekelijk onze ingesleten logica’s ter discussie stellen. Vaak wordt zo vergeten dat logica’s (als x, dan y) sociale afspraken zijn, en die kunnen worden geschonden. Dat geldt ook voor taalsystemen, sets van woorden en wendingen die bij specifieke gelegenheden vanzelfsprekend zijn en bij andere juist niet. Meestal volgen taalsystemen de grenzen van de groep. Zoals die van organisatieadviseurs, met hun vele paradoxen. Die ze niet alleen te pas en te onpas gebruiken, maar ook over zichzelf afroepen.
De auteur komt een voorbeeld van de adviseursparadox tegen op een festival voor organisatieadviseurs: “Voordat de eerste workshop begint, maant de dorpsomroeper ons bij elkaar voor de officiële opening. Als een echte nar noemt hij ons pedante mannetjes en vrouwtjes. Hij legt uit dat we een expositie over onszelf moeten maken door onze kaartjes en spullen die we mooi vinden in een gebaksdoos te doen. En ja, hij ‘weet ook wel dat zoiets kinderachtig is, maar wel leuk, en wie dit niet leuk vindt, is flauw’. Er volgt nog wat uitleg, hij noemt ons nogmaals pedant en dan is het festival geopend.” Het gebeurt vaker dat adviseurs op een dergelijke manier worden toegesproken. De menigte maalt er niet zichtbaar om.
