• Mediawerf
  • Management & Consulting
  • Goed Bestuur & Toezicht
  • HMR
  • Knowly
Home / Blogs / Erwin van de Pol / Zorg voor elkaar
Blog

Zorg voor elkaar

Zorg voor elkaar

09 maart 2017 - Één voor één overleden de collega’s van mijn vader, telkens keurig een maand na elkaar, vier op een rij met mijn vader als laatste in april 2016. Als een soort "Band of Brothers" hadden ze in de jaren vijftig, zestig en zeventig de wederopbouw van Noord-Holland geëlektrificeerd.

Zorg voor elkaarDoor Erwin van de Pol

Wat in de praktijk vooral betekende dat in het platte landschap de houten paaltjes werden vervangen door hoogspanningslijnen. Op de rouwkaart van de één stond zo’n hoogspanningsmast, bij de ander vlogen in de slideshow op de uitvaart de transformatorhuisjes, tekentafels en imponerende 150 kV-stations voorbij. Bij een grote storing twee jaar geleden belde één van hen, een dementerende ex-collega, vanuit het verpleeghuis mijn vader in paniek op: ’Frits, ik zeg het al jaren, het is dit en dat in Oterleek, we moeten er nu heen!’ Bleek nog te kloppen ook. In de bijna drie decennia pensioen zijn ze intensief contact blijven houden, vrienden voor het leven.

Wat me altijd opvalt bij nutsbedrijven, in de veiligheidssector en in de zorg, daar waar om het ouderwets te zeggen het maatschappelijk belang wordt gediend, is dat de collegialiteit groot is. De drijfveer om samen voor iedereen goed te doen. Met als doel om het land, de mensen een stap verder te brengen. Met als schaduwzijde hoge scores in cultuurtesten, vooral in de zorg, op goedkeuring. Dat wil zeggen dat mensen, koste wat het kost, aardig gevonden willen worden. Collega’s, je hebt ze niet altijd voor het uitkiezen. Als ik met iemand moeite heb, red ik me door een drietrapsobservatie. Je hebt ‘de hele mens’, de vakinhoudelijke professional en de samenwerkende collega. Er is altijd wel één aspect om mee door te gaan.

En ik heb veel mensen voorbij zien komen. Als je wat verder bent in je werkleven, is het een fascinerend gegeven dat je naaste collega’s hebt meegemaakt die later in het openbaar opvallen. Ik zat laatst met verbazing te kijken naar avondvullende documentaires over Robert Moszkowicz en Frans Timmermans. De eerste onherkenbaar als de jurist binnen ons adviesteam, de laatste nauwelijks veranderd sinds het diplomatenklasje. Rita Verdonk, weer terug op aarde na haar politieke avonturen, is weer de hartelijke collega die ik kende en niet meer de gekkie van de politiek. Pim Fortuyn als directeur van de OV-jaarkaart rond 1990, dacht echt dat hij met anderen kon samenwerken. Maar ik was er gauw klaar mee als collega. Maar twee lagen van de drietrapsobservatie bleven intact, want een vakman was hij wel en op het persoonlijke vlak attent. Ik heb dus een andere Pim Fortuyn gezien dan later in de politiek. Nogmaals, fascinerend.

Daarna Martin, afdelingshoofd Onderzoek van de sectie Volkshuisvesting van het ministerie van VROM. Vriendelijk, integer, intelligent, een fijne collega kortom. Nog steeds dezelfde Martin van Rijn als ik hem als bestuurder op tv zie. Tweederde van zijn salaris ingeleverd om één van de beste gezondheidzorgstelsels ter wereld te helpen continueren. Maar door het slijk gehaald met het lot van zijn moeder als dieptepunt. Boze witte mannen en vrouwen zullen Martin van Rijn wellicht weg gaan stemmen. Het volk houdt niet meer van collegiale zorgdragers.

Over Erwin van de Pol
Erwin van de Pol

Erwin van de Pol van Rijnconsult is, op een intermezzo in het diplomatenklasje en een loopbaan op internationale treinen als afwasser en ligwagenconducteur na, al zijn hele werkzame leven adviseur. Hij schreef honderden artikelen en vier bekroonde essays en is auteur en blogger van het literaire voetbaltijdschrift Hard Gras.