• Mediawerf
  • Management & Consulting
  • Goed Bestuur & Toezicht
  • HMR
  • Knowly
Home / Blogs / Rob Wagenaar / Het ik–tijdperk is niet voorbij
Blog

Het ik–tijdperk is niet voorbij

Het ik–tijdperk is niet voorbij

31 maart 2016 - Weet u het nog? We leefden in een ‘ik–tijdperk’. Verschillende auteurs beweren dat deze periode voorbij is. Ik zie de nadagen ervan echter floreren. Zwartgalligheid van een oudere? Nee! Eerder een aansporing om de steven te wenden!

Door Rob Wagenaar

In een blog als deze strijden mijn zorgen van nu, met wantrouwen naar mijn overtuigingen uit het verleden. Ben ik gewoon nostalgisch of is dit écht de werkelijkheid? Ik zie om mij heen nog steeds veel kenmerken van hoog individualisme. Men is vooral, zo niet uitsluitend, bezig met het eigen belang. De eens zo florerende beroepsverenigingen verliezen hun leden, omdat de persoonlijke kosten-batenanalyse negatief uitpakt. Rekenen doen we. En dat de ontwikkeling van de professie, en de (toekomstige) maatschappelijke positie ervan groter en belangrijker zijn dan de belangen van het individu, vinden we niet relevant.

De nieuwe generatie

Bureaus hebben het lastig om een volgende generatie in de ‘driver’s seat’ te krijgen. Waarom zouden deze jongeren verantwoordelijkheid nemen voor de onderneming waar ze aan verbonden zijn? Ze werken en verdienen nu lekker, en willen ook aandacht geven aan andere activiteiten en hun privéleven. Ze willen geen extra zorgen en risico’s, en worden nog liever zzp’er, als het niet anders kan. Het adviesvak is dan een aantrekkelijke optie. Het is leuk werk, je hebt veel vrijheid, weinig last van bazen, een mooie auto en een goed inkomen. ‘Oh, moet je daar echt wat voor kunnen en ben je in principe voor je eigen omzet verantwoordelijk? Moet lukken, toch!’

Lange termijn sociale context

Wat mij opvalt aan deze mentaliteit en ook irriteert (eerlijk is eerlijk), is dat men zichzelf en zijn of haar functie absoluut niet in een grotere context plaatst. Iedereen doet zijn ding, heeft daar optimaal plezier van en that’s it. Het lijkt wel alsof de langetermijn niet relevant is voor ons eigen doen en laten. En dan bedoel ik de eigen bijdrage die je bewust of onbewust levert in de ontwikkeling van je vak, of het voortbestaan van je bureau. En zoiets ouderwets als noblesse oblige - als je de gaven hebt en over de ervaring beschikt, dan is het ook eens jouw beurt om bij te dragen - is al helemaal niet aan de orde. Of dat nu in de buurtvereniging is of in de lokale afdeling van een politieke partij, als penningmeester in een vereniging van eigenaren of als partner bij een bureau. Neen dus! Mensen bouwen sociale structuren op die een raamwerk vormen dat we beschaving noemen. Daaraan je bijdrage leveren, daar gaat het om.

Een generatie overslaan

Maar somber ben ik zeker niet. Het is een tijdsbeeld van een tijd die weer voorbij gaat. Wél ga ik meer en meer waarde hechten aan karakteristieken van generaties. Het zou kunnen zijn dat mijn generatie, zeg maar ‘flower power’, zelf een generatie heeft voortgebracht die is blijven hangen in het soort individualisme van het ‘dikke ikke’. En dat de generaties daarna, de twintigers van nu, wel anti-materialistisch zijn, bezig zijn met grote vraagstukken zoals duurzaamheid en klimaat, en weer belangstelling hebben voor sociale verbanden. Dat, gecombineerd met het ploeteren om aan de bak te komen en te blijven, zorgt er dan juist voor dat men bewuster en in een grotere sociale context wil leven, en daaraan bij wil dragen.

Amen zou ik bijna willen uitroepen!

 

Over Rob Wagenaar
Rob Wagenaar

Rob Wagenaar, oprichter van WagenaarHoes, werkt 40+ jaar als organisatieadviseur. Hij is expert in leiderschaps-, cultuurontwikkeling en organisatievernieuwing en treedt op als 'trusted advisor' bij lastige vragen. Daarnaast coacht hij professionals/leiders en is strateeg voor professional service firms (PSF’s)                   

rob.wagenaar@wagenaarhoes.nl